Parenting Tips: કોરિયન રમતોના વ્યસનીમાં ત્રણ દીકરીઓ મૃત્યુ પામી! સંતાનના ઉછેરમાં શું ખામી રહી?
સવારના લગભગ 2 વાગ્યા હતા. શહેરની ચારે બાજુ ભારે શાંતિ છવાઈ ગઈ હતી. લોકો પોતાના ઘરોમાં ગાઢ નિંદ્રામાં હતા, તે
સવારના લગભગ 2 વાગ્યા હતા. શહેરની ચારે બાજુ ભારે શાંતિ છવાઈ ગઈ હતી. લોકો પોતાના ઘરોમાં ગાઢ નિંદ્રામાં હતા, તેને ખબર નહોતી કે આ શાંતિ વચ્ચે કંઈક અપ્રિય ઘટના બનવાની છે. ત્રણ બહેનો - 16 વર્ષની નિશિકા, 14 વર્ષની પ્રાચી અને 12 વર્ષની પાખી - ચોરીછૂપીથી તેમના પગ નીચે બાલ્કનીમાં આવી ગઈ. કોઈ અવાજ કર્યા વિના કોઈ પણ પ્રકારની બબડાટ કર્યા વિના તેણે થોડા શબ્દોની આપ-લે કરી અને એક સાથે 9મા માળેથી કૂદી પડી. થોડીવારમાં જ શાંતિ ચીસોમાં ફેરવાઈ ગઈ. જોનારાઓ સ્તબ્ધ થઈ ગયા. હોબાળો મચી ગયો, સુરક્ષા આવી, પોલીસને બોલાવવામાં આવી, અને પરિવાર આ દુર્ઘટનાથી સ્તબ્ધ થઈ ગયો.
તો શું આ ત્રણેય છોકરીઓ કોઈ માનસિક તણાવથી પીડાઈ રહી હતી? ના, પિતાનો દાવો છે કે ત્રણેય દીકરીઓ "કોરિયન લવર" નામની ઓનલાઈન ગેમની વ્યસની બની ગઈ હતી. આ વ્યસન કોવિડ-19 રોગચાળા દરમિયાન શરૂ થયું હતું, જ્યારે શાળાઓ બંધ થઈ ગઈ હતી અને શિક્ષણ ઓનલાઈન થઈ ગયું હતું. ધીમે ધીમે આ ગેમે તેના મન પર કબજો જમાવી લીધો.
આ વ્યસન એટલું વધી ગયું કે છેલ્લા ત્રણ વર્ષથી છોકરીઓએ શાળાએ જવાનું બંધ કરી દીધું. પિતાએ સમજાવ્યું કે તે દિવસ-રાત પોતાના રૂમમાં બંધ રહીને આ ગેમ રમતી હતી, રમતના "કાર્યો" પૂર્ણ કરવામાં મગ્ન રહેતી હતી.
કોણ જવાબદાર છે
આ ઘટના એક ગંભીર પ્રશ્ન ઉભો કરે છે: શું કિશોરાવસ્થામાં આવા વ્યસન માટે ફક્ત બાળકો જ જવાબદાર છે? પિતાએ પોતે સ્વીકાર્યું કે તેની પુત્રીઓ વર્ષોથી શાળાએ ગઈ નથી. પ્રશ્ન એ છે કે, ત્રણ વર્ષ સુધી ધૃતરાષ્ટ્રની જેમ માતા-પિતા આંખો પર પટ્ટી કેવી રીતે બાંધીને રહ્યા?
જ્યારે તેના બાળકો અભ્યાસ કરવાનું ટાળી રહ્યા હતા, જ્યારે તેઓ કલાકો સુધી તેના રૂમમાં બંધ હતા ત્યારે માતાપિતાએ શા માટે દરમિયાનગીરી ન કરી? શું આપણું વાલીપણા એટલું નબળું પડી ગયું છે કે, આપણા પર વિશ્વાસ કરવાને બદલે, બાળકો વર્ચ્યુઅલ ગેમના કાર્યોને પોતાનું જીવન માને છે? આ પ્રશ્ન ચિંતાજનક છે. કારણ કે આપણા બાળકો પણ ડિજિટલ દુનિયામાં જીવી રહ્યા છે! શું તેમનો વિશ્વાસ જીતવાની અને સમયસર તેમને આ ચક્રમાંથી બચાવવા માટે શક્ય તેટલું બધું કરવાની આપણી જવાબદારી નથી? શું આપણા વાલીપણા જવાબદાર નથી કે આપણા બાળકો હવે આપણા પર વિશ્વાસ કરી શકતા નથી?
આજના માતા-પિતા ક્યાં નિષ્ફળ જઈ રહ્યા છે?
માતાપિતા ઘણીવાર તેમના બાળકોને વ્યસ્ત રાખવા અથવા તેમને શાંત રાખવા માટે ફોનનો ઉપયોગ કરવા માટે પ્રોત્સાહિત કરે છે. પરંતુ તેમને ખ્યાલ નથી હોતો કે આ ફોન ક્યારે તેમની નિર્દોષતાનો ફાયદો ઉઠાવે છે અને તેમના જીવન માટે ખતરો બની જાય છે. તો, શું આપણી વાલીપણાની શૈલી બદલવાનો સમય આવી ગયો છે?
ખુલ્લા સંદેશાવ્યવહારનો અભાવ: બાળકો હવે તેમની સમસ્યાઓ તેમના માતાપિતા સાથે શેર કરતા નથી કારણ કે તેમને ડર છે કે તેમના ફોન છીનવાઈ જશે.
મોનિટરિંગનો અભાવ: બાળકો ઇન્ટરનેટ પર શું શોધે છે અને તેઓ કયા સમુદાય જૂથોમાં છે તેની અવગણના કરવી એ આત્મઘાતી છે.
જીવનના પડકારોનો સામનો કરવાનો અભાવ: આપણે બાળકોને બધી સુવિધાઓ અને વૈભવી સુવિધાઓ પ્રદાન કરીએ છીએ, પરંતુ આપણે તેમને વાસ્તવિક દુનિયાના પડકારો અને સુંદરતાનો સામનો કરવામાં નિષ્ફળ જઈએ છીએ.
વહેલા ઉઠવું મહત્વપૂર્ણ છે!
આ ઘટના ભયાનક છે. જો તમારું બાળક આજકાલ એકાગ્ર થઈ ગયું હોય, ફોન છીનવાઈ જાય ત્યારે તે હિંસક બની જાય, અથવા આખી રાત ગેમ રમવામાં જાગતું રહે, તો સાવચેત રહો. આ ચક્ર જીવલેણ બની શકે છે. તેમને ઠપકો આપવાને બદલે, તેમના મિત્ર બનો, તેમનું દિલ જીતો, અને તેમને ડિજિટલ ડિટોક્સ પ્રેક્ટિસ કરવા માટે પ્રોત્સાહિત કરો, અને જો જરૂરી હોય તો, વ્યાવસાયિક સલાહકારની મદદ લો.
નિશિકા, પ્રાચી અને પાખીના મૃત્યુ એક પાઠ છે. જે પણ જવાબદાર હોય, આ નુકસાન એ પરિવાર માટે નુકસાન છે જેના ત્રણ તેજસ્વી દીવા એકસાથે બુઝાઈ ગયા છે. યાદ રાખો, તમારા બાળકને તમારા મોંઘા ગેજેટ્સની નહીં, પરંતુ તમારા સમય અને વિશ્વાસની જરૂર છે.
