યુક્રેનિયન સૈનિકે ૮ મહિના એક ખાડામાં વિતાવ્યા; જીવ બચાવવા માટે પોતાનો જ પગ કાપી નાખ્યો

યુક્રેનિયન સૈનિકની જીવિત બચવાની એક અસાધારણ કહાની સામે આવી છે. ૪૯ વર્ષીય કોન્સ્ટેન્ટિન વ્લાસેન્કો લગભગ આઠ મહિના સુધી એક ત્યજી દેવાયેલી શાળાના બોઈલર નીચે આવેલા ખાડામાં એકલા રહ્યા, જ્યારે તેમના સાથી સૈનિકનું મૃત્યુ થઈ ચૂક્યું હતું. રશિયન ડ્રોન હુમલામાં તેમનો ડાબો પગ ઉડી ગયો હતો, અને બીજો પગ તેમણે પોતે જ એક ઈંટ પર રાખીને છરી વડે કાપી નાખ્યો હતો.

તેમણે યુક્રેનિયન મીડિયા આઉટલેટ 'સેન્સર.નેટ' (Censor.net) ને જણાવ્યું કે તેમનું જીવિત બચવું અશક્ય લાગતું હતું. મિશનનું આયોજન કરનાર અધિકારીના જણાવ્યા અનુસાર, ત્યાં સુધી ટ્રક કે સશસ્ત્ર વાહનો પહોંચી શકે તેમ નહોતા, અને તેમને બચાવવા માટે મોકલવામાં આવેલા બે રોબોટ પણ નાશ પામ્યા હતા. ઓક્ટોબરની શરૂઆતમાં, ડ્રોન દ્વારા તેમને ખોરાક, અન્ય જરૂરી સામગ્રી અને એક ફોન પહોંચાડવામાં આવ્યો હતો.

૪ ઓક્ટોબરના રોજ, છ પ્રોપેલર ધરાવતું એક મોટું ડ્રોન ત્યાં પહોંચ્યું. વ્લાસેન્કોએ પોતાની જાતને ડ્રોનના વિંચ હૂક (દોરડા સાથેના હૂક) સાથે બાંધી દીધી, અને રિમોટથી સંચાલિત આ મશીન તેમને યુદ્ધ મોરચા (ફ્રન્ટ લાઈન) પરથી લગભગ ૧૫ કિલોમીટર દૂર એક સુરક્ષિત સ્થળે લઈ ગયું. ક્રિવિ રિહ (Kryvyi Rih) ના વતની એવા કોન્સ્ટેન્ટિન વ્લાસેન્કો ૩૦મી મિકેનાઇઝ્ડ બ્રિગેડમાં ફરજ બજાવે છે.

ગયા વર્ષે તૈનાત થયા હતા

ગયા વર્ષે, તેમને 'વર્તુન' (Vertun) નામની ફ્રન્ટ-લાઈન ચોકી પર તૈનાત કરવામાં આવ્યા હતા, જ્યાં તેઓ 'બાસ્કી' (Baski) નામના એક સાથી સૈનિક સાથે હતા. તેમણે આ ચોકીનું વર્ણન કોંક્રિટની ડ્રેનેજ પાઇપ તરીકે કર્યું, જેની બાજુમાં આશરો લેવા માટે એક ખાડો ખોદવામાં આવ્યો હતો. એક દિવસ, આકાશ રશિયન ડ્રોનથી ભરાઈ ગયું. વ્લાસેન્કોના જણાવ્યા અનુસાર, તે ચોકી પર વધુ બે સૈનિકોને મોકલવામાં આવ્યા હતા, પરંતુ રસ્તામાં જ તેઓ માર્યા ગયા. તેમના મૃતદેહોને પાછા લાવવા માટે મોકલવામાં આવેલા અન્ય બે સૈનિકો પણ માર્યા ગયા. પરિણામે, તેમણે પોતાના કમાન્ડને વિનંતી કરી કે હવે કોઈને પણ ત્યાં ન મોકલવામાં આવે. તેમણે કહ્યું, "મારા કારણે બીજા લોકો મૃત્યુ પામે તેના કરતાં હું એકલો મરી જવાનું પસંદ કરીશ."

જન્મદિવસ પર જ સાથી ગુમાવ્યો

ફેબ્રુઆરીમાં, આ બંને સૈનિકોએ એક ત્યજી દેવાયેલી શાળામાં આશરો લીધો. જ્યારે તેઓ ખોરાકનું પાર્સલ લેવા માટે બહાર નીકળ્યા, ત્યારે રશિયન સર્વેલન્સ ડ્રોનની નજરમાં આવી ગયા અને ત્યારબાદ બીજા એક ડ્રોને તેમના પર હુમલો કર્યો. ૧૬ ફેબ્રુઆરીએ 'બાસ્કી'નો ૫૦મો જન્મદિવસ હતો—અને તે જ દિવસે તેમનું મૃત્યુ થયું. દરમિયાન, વ્લાસેન્કોના ડાબા પગમાં ઈજા થઈ, જે પછીના મહિનાઓમાં ગેંગરીન (સડવાની પ્રક્રિયા) માં પરિણમી; આ ઉપરાંત, પડી જવાને કારણે તેમના જમણા પગમાં પણ ગંભીર ઈજાઓ થઈ હતી. તેમણે યાદ કરતાં કહ્યું કે તેઓ ભાગ્યે જ હલનચલન કરી શકતા હતા.

પત્નીના પુસ્તકમાંથી મળેલી હિંમત

સમાચાર માધ્યમ *ઓબોરોન્કા* (Oboronka) અનુસાર, ડ્રોન દ્વારા તેમને દર ૪-૫ દિવસે ખોરાક, દવાઓ, સિગારેટ અને મીઠાઈઓ પહોંચાડવામાં આવતી હતી, અને તેઓ રેડિયો દ્વારા સંપર્કમાં રહેતા હતા. તેમણે કહ્યું, "એ જાણીને ખૂબ રાહત થતી હતી કે હું એકલો નથી—કે હું કોઈ બીજાનો અવાજ સાંભળી શકું છું." તેમની પત્નીએ તેમને સ્ટીફન કિંગનું એક પુસ્તક મોકલ્યું હતું, જે તેમણે વાંચ્યું.વ્લાસેન્કોએ યુક્રેનિયન સમાચાર માધ્યમને જણાવ્યું કે તેમનું હાડકું માંસ ચીરીને બહાર દેખાવા લાગ્યું હતું. જ્યારે પણ તેઓ કોઈ પાર્સલ લેવા માટે ઘસડાઈને આગળ વધતા, ત્યારે તેમની સ્થિતિ વધુ બગડતી જતી હતી; તેથી તેમણે નક્કી કર્યું કે પગ કાપી નાખવો જ પડશે. તેમણે પોતાનો પગ એક ઈંટ પર મૂક્યો અને છરી વડે તેને કાપી નાખ્યો.

યુક્રેનિયન ડ્રોન દ્વારા બચાવ કામગીરી

આ બચાવ અભિયાનમાં છ મહિનાનો સમય લાગ્યો. અધિકારીઓને 'ગુરઝુફ ડિફેન્સ' (Gurzuf Defense) નામની યુક્રેનિયન કંપની દ્વારા બનાવવામાં આવેલા એક વિશાળ ડ્રોન વિશે જાણ થઈ. આ ડ્રોનમાં છ રોટર હતા અને તેનો ફ્રેમ કાળા રંગનો હતો, જેના કારણે તે કોઈ વિશાળ જીવડાં જેવો દેખાતો હતો. તેમણે અંદાજ લગાવ્યો કે, યુદ્ધના મોરચે એક વર્ષથી વધુ સમય વિતાવ્યા પછી, વ્લાસેન્કોનું વજન લગભગ ૭૦ કિલોગ્રામ હશે. આમાં એક મોટું જોખમ એ હતું કે રશિયાના નાના ડ્રોન ઘણીવાર મોટા અને ધીમી ગતિએ ચાલતા ડ્રોનને તોડી પાડતા હોય છે.

ઓક્ટોબરની શરૂઆતમાં, વ્લાસેન્કોને મળેલા એક પાર્સલમાં તેમને એક હાર્નેસ (પટ્ટા જેવું સાધન) અને એક ફોન મળ્યો, જેમાં સૂચના આપતા વિડિયો હતા. 'બ્લેક' (Black) કોડનેમ ધરાવતા એક પાઈલટે તેમાં યુક્રેનિયન અને રશિયન બંને ભાષામાં નોંધ લખી હતી. ૪ ઓક્ટોબરે, ત્રણ નાના ડ્રોનની મદદ સાથે બચાવ અભિયાન શરૂ કરવામાં આવ્યું. બે કલાક સુધી, આ નાના હુમલાખોર ડ્રોનોએ, આર્ટિલરી (તોપખાના) અને ફિક્સ્ડ-વિંગ ડ્રોનો સાથે મળીને, રશિયન ઠેકાણાઓ પર હુમલો કર્યો જ્યાં દુશ્મનના ડ્રોન તૈનાત હતા.

યુક્રેનિયન સેના આને પોતાની પ્રકારનું પ્રથમ બચાવ અભિયાન માને છે. વ્લાસેન્કોને ખાર્કિવની એક સૈન્ય હોસ્પિટલમાં લઈ જવામાં આવ્યા, જ્યાં તેમની અનેક સર્જરીઓ કરવામાં આવી છે. જ્યારે તેમને પૂછવામાં આવ્યું કે તેમને આગળ વધતા રહેવાની હિંમત ક્યાંથી મળી, ત્યારે તેમણે પોતાની પુત્રીનો ઉલ્લેખ કર્યો. "મેં મારી દીકરી સાથે ઘણા સમયથી વાત કરી નથી," તેમણે કહ્યું. "કદાચ તે સમજી જશે—કારણ કે તેના પિતા યુદ્ધમાં હતા."